Tasten in het donker

Laatst hadden wij een stroomstoring. 
Rond etenstijd, altijd handig in het donker koken.

Gelukkig kon ik in de kast nog wat overgebleven geurkaarsjes vinden, waardoor ons huis al snel gevuld was met de geur van appel/kaneel. De kinderen, Zes, Vijf en Drie stonden even raar te kijken toen ik vertelde dat het strengetje kerstverlichting met batterijen aankon, maar dat het met de televisie echt niet lukt. "Wat moeten we nu doen" was dan ook het eerste wat ze riepen. En al redden wij ons prima, in een aroma van appel/kaneel, lopend door het huis met de lichtjes die bedoeld waren voor op de fiets, na een dik uur waren we opgelucht dat het normale nachtlampje naast bed weer aankon.

Als je dan naderhand leest op social media wat voor schade er is aangericht, zijn het vooral de 'jeugd' die het meeste schade opliepen. 


Zaten ze die dag anders achter de computer met een koptelefoon, met hun telefoon in hun hand te twitteren, nu moesten ze bij de kaarsjes zitten om wat te kunnen zien. Geen spelletjes op de telefoon, want wie weet hoelang de stroomstoring nog duurde en natuurlijk moest de batterij gespaard blijven. En natuurlijk zetten ze thee met een pannetje water op het vuur. 

Natuurlijk hoor je de volgende ochtend op school ook de vele moeders klagen. Vele rampscenario's zijn me te horen gekomen. Waarbij één moeder in het donker haar baby's poepluier aan het verschonen was - die er in mijn belevenis daarna helemaal onder zat - tot een moeder die stond te douchen toen vervolgens de waterdruk en het licht wegviel. Oké, daar sta je dan, met je shampoo in je haar, tastend in het donker op zoek naar een handdoek. 

Ik vond het vooral primitief gezellig.